fbpx
Ik had een nare flashback

Ik keek de vanuit het raam de smalle witte donzige straat in.

Ik zag de bergen sneeuw en had de weersberichten gelezen.

-10 zou t zijn.

Ik had het plan gemaakt om in de vroegte te wandelen met mijn lekkere snowboots aan.

Te wandelen naar de supermarkt.

Ik had er al zin in, want de sneeuw lonkte me.

Toen had ik een flasback:

Als jij net als ik vroeger als middelbare scholier ook een eind moest fietsen, weet je wat ik bedoel:

Ik zag me weer door de sneeuw heen worstelen.

Op mijn fietsje, 8 kilometer en dat was een rot eind.

Ik zag me weer aan de kant van de singel staan.

Totaal in paniek, flauwval gevoel en totale zwakte in mijn lichaam.

Gedachten, als: ” ik red het niet”. ” Ik kom er nooit”. ” Ik ga dood”. ” IK KAN HET NIET ALLEEN AAN”, raasden door me heen.

Ontredderd en helemaal alleen met die grote fiets en dat smalle meisjeslichaam slapjes en voorovergebogen op de doorgaande weg, midden in de spits..

Auto’s raasden voorbij.

Fietsers en brommers sjeesden voorbij.

Niemand keek naar mij.

Naar mijn ellende.

Niemand.

IK DACHT: IK VAL DADELIJK NEER EN DAN KAN IK NIET MEER OPSTAAN.

Met de moed der wanhoop riep ik met n piepstemmetje naar een meneer met een ruiten jas om hulp.

Hij zag mij, zei: ” ademhalen en opstappen. Ik kijk een kruispunt verder naar je uit.”

Ik deed dat.

Even later ging het wel weer.

Angst, gevoelens die overspoelen, we kennen het allemaal, ieder op zijn eigen manier.

We hebben allemaal wel eens iemand nodig die ‘ t snapt en ons de moed geeft er door heen te gaan..

Zeker nu!

Deze man hielp mij toen met zijn rustige blik, zijn energie die uitstraalde: ” jij kunt het. Ga ! stap voor stap, vooruit.”

En hij gaf mij een ijkpunt: ” Daar op dat kruispunt, kijk ik naar je uit”.

Iets wat mijn ouders mij niet konden geven.

Iets wat ik mezelf op dat moment niet kon geven.

En het werkte.

Next level gaan in je groei, door wat je meemaakt te herinneren,

door de moed te hebben te weten wat eigenlijk juist is en het toch te doen.

Ik kon daar niet blijven staan. Midden op een doorgang in een drukke stad.

Jij kan NU misschien ook niet verder.

Vast in je pijn en angstige zorgen rondom jouw jonge kind,

Vast in je vele gedachten en je komt er niet meer uit.

Vooruit willen, maar de moed niet hebben

Vooruit willen, maar niet weten waar te beginnen.

Vooruit willen, maar te moe zijn….

Vooruit willen, maar het perspectief niet hebben.

RUST vinden klinkt hemels

Moed is dat je bang bent, ” op” bent en het toch doet.

Wat WEL kan, wat Nu kan. Wat WIJS is.

Voor jouw kind, voor jouzelf

Mijn manier van helpen is dat we stap voor stap gaan,

dat zadel weer op,

met focus

en perspectief.

Net als die aardige meneer, van lang geleden.

Ik kwam op mijn bestemming aan.

Dat wil ik ook voor jou en jouw jonge kind.

Kijk gauw hier:  https://www.yvonnevandenbergcoaching.nl/gratisverbindingstips/

Voor stap 1:

Om alvast wat rust en ruimte in jezelf en jouw kind te gaan maken.

Zie ik je daar.

Ik kijk naar je uit op het kruispunt😊

Warme groet van Yvonne