fbpx

Hey, Hallo,

ik ben Yvonne…

Als kind

Vroeger was ik een blond, gevoelig klein dromertje met glanzende haartjes en een brilletje met sterke glazen. Ik wist het niet, maar ik ben op jonge leeftijd op de overlevingsstand komen te staan. Ik durfde niks meer, trok me terug. Vanaf de kleuterschool heb ik veel angsten gehad en die zijn bij elke leeftijd wat getransformeerd in een andere angst: Angst voor de dood, pleinvrees en hyperventilatie. Eetstoornis en sociale fobie. Mijn hoofd draaide overuren. Mijn maag zat altijd in de knoop. Mijn lijf was verstijfd en ik was altijd in de vlucht of bevries modus. Ik droomde het liefst weg of zat met mijn cavia te spelen. Dan kon niemand me raken. Op 18 jarige leeftijd verliet onze moeder het gezin en had ik jaren geen contact meer met haar. Nou, wat een drama, zul je denken. Nee hoor! Lees maar verder… 💪

Overleven

Ook lang nadat mijn man en ik kinderen kregen, ben ik puur op wilskracht en oplossingsgericht de opvoeding en mijn persoonlijke ontwikkeling aangegaan. Ik had al flink wat overlevingstechnieken vergaard, telkens als ik niet meer vooruit kon EN ik voelde geen hoogte of diepte punten. Alles ging met vallen en opstaan, net als bij andere mensen.. dacht ik… Ik merkte regelmatig dat wat ik als mama deed niet goed ging, alleen wist ik niet waarom. Bij mijn man ging het vaak veel natuurlijker, dat zag ik wel. Het contact met mijn moeder was na herhaalde pogingen van beide zijden  desctructief voor mij en ons gezin. Met liefde en vergeving naar ons allemaal heb ik haar losgelaten. Alleen…ik sprak niet uit wat er allemaal in mij leefde. dat kwam niet in mij op of durfde ik niet. Als professional in de zorg, kon ik patronen in gezinnen prima analyseren en raad geven. Pas toen ik dik veertig was, besefte ik dat ik niet diep genoeg los kon laten. Ik kon het eigenlijk niet goed voelen. Ik beredeneerde alles. Ik zag patronen en koppelde er een conclusie aan: ik voel me nu angstig en reageer dus zo en zo. Blijdschap of dankbaarheid kon ik ook beredeneren, alleen niet echt voelen. En toen ik dat eenmaal besefte, wist ik dat ik weer een level dieper te gaan had in dit leven Het was nu tijd om de weg in te slaan van overleven naar leven. Ik heb weer allerlei stappen genomen. Nu om meer in contact te komen met mijn gevoel en me uitspreken.  Als Yvonne: Kwetsbaar durven zijn en mijn binnenste laten spreken. Ik heb bij clownerie mijn heel pure kant opgediept. Puur Yvonne zijn, in het moment. Wat een geschenk! Yvonne, dat is niet serieus, werd mij gezegd. Ha, het was een waar tool om te delen in luchtig zijn: Ik vermoed dat het geen wonder is dat ik jaren lang met mensen en gezinnen met autisme heb gewerkt: Vanuit de overleefmodus via logisch denken en visualiseren naar voor helpende stappen in hun leven. Mijn hoofd kon hen en hun proces goed volgen. Mijn gevoel kon ik zelf ook nauwelijks vangen in woorden en was nauwelijks in beeld.

Oogsttijd

 

Het leven dat ik leidde en het werk dat ik deed, was op een gegeven moment niet meer genoeg. Te vastgelegd, te onvrij, te oncreatief, te beperkt. Mijn levenslange persoonlijke en professionele ontwikkeling zorgt er nu voor dat ik weer andere mensen mag  inspireren en ondersteunen. Mijn hart wil namelijk meer voor mijzelf EN voor jou EN voor jullie kind. Daar passen mama’s bij die hun kind in hun kracht willen zetten, vol levensvreugde samen hun pad lopend. Samen groeien en bloeien. Ik doe gezellig mee. Ik ga echt niet op mijn sterfbed spijt hebben van dingen die ik niet heb geuit of gedaan! Een kleurrijk vol leven ipv een grijs, beperkt leven. Als jij dit ook wilt, neem ik jou mee in alles wat ik heb geleerd. (scheelt je een tiental jaar😜)

Sprankelen maar…