fbpx
“Nee, Yvonne. Zo moet dat niet”. Kyra pakt het oranje zachte lapje uit de kartonnen doos met Playmais en mompelt iets. Ik versta haar niet altijd goed en toch goed genoeg. De logopedie werpt al echt zijn vruchten af. En nu is het voor mij `kaasje`. Dit is mijn kracht, dit is waar ik in uitblink: Ik zit stil, ik maak me leeg vanbinnen en laat gebeuren wat er gebeurt. Sluit aan en verwonder en vraag oprecht: “Zijn die er dan ook in andere kleurtjes dan Geel Kyra? Vet!! Die heb ik nog nooit op! Ik dacht dat er alleen maar kaassmaak was”. “NEEEEE”, gilt ze, als ik een blauw exemplaar in mijn mond wil stoppen. “Dat is niet om op te eten, daar gaan we mee spelen. Het moet wat nat met het oranje doekje”. “????”, denk ik. Ik heb expres de gebruiksaanwijzing laten liggen en hou me helemaal dom. Ik laat ’t gebeuren en laat me leiden. Nou, en wat er toen gebeurde: dan gaan er me toch wat traploopsessies aan komen! 4 stuks in totaal van 13 treden met gladde laklaag. “dat kan ze, zeg ik een paar keer tegen mezelf en straal zo  vertrouwen naar mezelf. Zij heeft dat niet nodig. Zeker van haar zaak worden er door haar zorgvuldig 4 schaaltjes met water gevuld en voorzichtig…. en zonder te morsen die hele… gladde trap op gedragen. “WoW” zeg ik bewonderend. “Dat is knap! en wat gaan we met het water doen?” Geen antwoord. Weer wordt er op en neer gelopen van boven naar beneden. Er komt een theedoek mee en een grote vrolijke rugzak met een boekje erin. Alles wordt uitgestald. Ik weet nog steeds niet wat de bedoeling is en zit te genieten van het gescharrel en het geregel om mij heen van dat leuke jonge grietje waar ik ben. Dan komt het moment supreme: Het oranje zachte doekje wordt gewichtig in 1 van de 4 met water gevulde bakjes gedoopt en in een ander bakje uitgeknepen. Daarna wordt het vochtige doekje op de theedoek gelegd. “Jeetje, dat doe je handig”! Ze knikt minzaam. Dan zegt ze plechtig, terwijl ze 2 vochtige playmais stukjes tegen elkaar heeft gedrukt: “Moet je nu eens ruiken Yvonne”. Ik snuif heel diep en luid. Ik voel me wegdrijven naar maisvelden met wuivende maiskolven. Dit is terug naar mijn jeugd, Dit is terug naar mijn kinder- dag- dromen en ook heel erg in het moment van NU . Wat een geschenk, die pure verbinding in geur en kleur en met haar. Ze lacht haar tanden bloot, haar ogen twinkelen kwajongensachtig.
En..
Ik krijg wat later gelukkig mijn “werkje” mee van haar, mazzelaar dat ik ben.