fbpx
 

Een hevig verontwaardigde feedbackopmerking van een moeder, zette mij aan het denken. Na t lezen van deze blog heb je zeker gezien dat autisme en intuïtief reageren elkaar niet hoeven te bijten Ja, zelfs een grote aanvulling kunnen zijn.

Wat is dan eigenlijk intuitie

intuïtie is je gevoel, maar is niet hetzelfde als je emoties. Emoties werken vaak juist verstorend op je intuïtie. Je intuïtie is je zesde zintuig waarmee je dingen weet zonder te weten waarom je ze weet.(bron wikipedia)

Wat is dan eigenlijk autisme?

Bij mensen met autisme werkt de informatieverwerking in de hersenen op een andere manier. Alles wat mensen met autisme zien, horen, ruiken etc. wordt op een andere manier verwerkt. En dat brengt een andere mix van sterke en zwakke kanten met zich mee. Zo hebben mensen met autisme vaak een goed oog voor detail, zijn ze eerlijk, recht door zee, analytisch en hardwerkend, maar hebben ze moeite met overzicht houden en sociale contacten en hebben ze een opvallend beperkt aantal interesses of activiteiten. (bron: NVA)

Hoe kunnen die twee dan in hemelsnaam hand in hand gaan?

Allereerst: Elke kind is anders. Elk kind met autisme is anders. Elke ouder is anders. Intuïtief reageren doen we allemaal. Dat zit zo ‘gebakken’ in onze hersenen. Intuïtief reageren wil voor mij niet zeggen dat we dan niet duidelijk kunnen zijn. De actie of reactie moet dat vervolgens wel zijn. En dan is het nog steeds de context, alles er omheen zeg maar.., wat maakt of je elkaar begrijpt. Voorbeeldje: Gino komt uit school en je weet dat hij schakeltijd nodig heeft. Hij moet rustig gaan zitten, ff alleen gelaten worden. Glaasje drinken, koekje. Na een kwartiertje gaat hij dan spelen. Gino komt gisteren uit school en je ziet dat hij anders is. Intuïtief weet je dat hij behoefte heeft aan een andere aanpak. Hoe weet jij dat? geen idee. Je hebt een radar, zeg maar Je voelt dat aan. Daarna ben je wel duidelijk in je handelen. Je geeft aan dat je ziet dat er iets anders is. Dat mama naast hem komt zitten en hem zijn wasco krijtjes zal geven.. ‘Dat heb je nu even nodig’, geef je aan. Dan handel je intuïtief en toch duidelijk ook al is t anders.

Andersom werkt dat ook

Gino kan ook ineens wascokrijtjes pakken en op de muur gaan tekenen, omdat hij voelt dat er iets is met jou. Daar heeft hij geen woorden voor. Het voelt onveilig, vreemd en hij probeert aandacht te trekken. Dan komt er misschien duidelijkheid van mama. Of hij gaat zichzelf gerust stellen door te krijten.

Ik weet zeker dat elke ouder zich herkent in deze levensechte voorbeelden.

‘Hoe zit dat dan met zo’n clown die intuitief doet?’

Ook Clown Fie heeft haar ‘radartje’ aanstaan. Als we na een vooraf afgesproken onderdeeltje gaan spelen, merkte ik: He, Iris trekt aan mijn clownsmouw. Dat vind ik niet fijn. Dadelijk gaat ie kapot. Ik reageerde intuïtief en ook duidelijk op een manier die bij haar paste: Ik keek haar met grote ogen aan, keek superlangzaam naar mijn mouw, naar haar hand, naar mijn mouw , naar haar hand, naar mijn mouw… en begon zacht te snikken… ik betrok m’n gezichtje. Zij liet gelijk los. Ik maakte gelijk n groóoooote buiging voor haar en lachte breed en blies een paar keer diep uit. hehe, poeh poeh… ik streek m’n mouwtje weer glad en lachte naar haar. Opgewekt zei ik: ‘Kom, nu kunnen we wel weer gaan spelen’,

Mooi voorbeeldje van intuitief reageren, duidelijk zijn en grenzen aangeven en weer samen verder spelen. Misschien iets om bij jullie thuis ook uit te proberen?